‘Eerlijk gezegd had ik geen actieve herinnering aan het beroemde knooppunt Ridderkerk. Ik was dan ook opgetogen toen ik begin maart voor het eerst mocht afreizen in die richting omdat ik algemeen directeur ad interim werd van het Farelcollege. Met verwondering reed ik over het prachtige verkeersplein en ik kon mij meteen goed voorstellen dat hier regelmatig automobilisten stilhouden om van de fraaie constructies en het uitzicht vanaf de fly-overs te genieten. En wat komen er veel wegen samen!

Tot zover de ironie.

Mijn start op het Farelcollege is wel de meest wonderlijke van alle starts die ik heb gemaakt. En als 62-jarige met inmiddels meer dan tien jaar interim-ervaring (mijn laatste vaste baan was rector van het Montaigne Lyceum in Den Haag) ben ik wel wat gewend. Ik geef nu leiding op een school waar meer dan honderd mensen werken van wie ik er ongeveer zes de hand heb gedrukt (toen dat nog mocht) en zes andere heb ge-elleboogd (toen we nog niet wisten hoever 1,5 meter was). Dat voelt heel gek.

Ik vergader en overleg met mensen via app, mail en video-conference, ik heb vierkante oogjes van al die schermen en schermpjes en ondertussen ben ik van de verbinding: in het persoonlijke contact met mensen probeer ik resultaten te bereiken waar we met elkaar een goed gevoel bij hebben. Het huidige werken voelt als voetballen zonder bal.

Tot zover het geklaag.

Het Farelcollege is een fantastische school. Er werken geweldige mensen, zeker de twaalf die ik ken, maar ik extrapoleer het gemakshalve over het hele team. Er gebeuren geweldige dingen. Zelfs in coronatijd gaat het onderwijs door, verspreiden we kennis en inzicht door flinterdunne draden of het niets is. Ik ben er beretrots op dit proces te mogen meemaken en er een bijdrage aan te leveren. Respect voor al die collega’s die nu doorgaan alsof de wereld niet gek geworden is. Tot zover.

Als ik je na corona in levenden lijve ontmoet, voor mijn part op het knooppunt Ridderkerk, ben ik dat grijze mannetje dat naar je zwaait met een viooltje in zijn knoopsgat!’