Ik draag de stad Rotterdam een erg warm hart toe. Dat heeft niets met voetbal te maken, maar met het feit dat ik daar ben geboren en een deel van mijn jeugd ben opgegroeid in de buurt van mijn familie. Om de, pak hem beet, twee weken moet ik even de stad in. Het liefst met de kinderen en het liefst met het openbaar vervoer. Een rondje met de tram of een ‘stukkie’ met de metro. In de huidige tijd is de auto een beter alternatief. Daardoor zag ik boven de Maastunnel (zuidzijde) een spandoek hangen met de tekst ‘Sterker door strijd’. De kreet onder het wapen is na de oorlog toegekend door Koningin Wilhelmina als blijk van moed en kracht voor de strijd in de oorlog en de beproevingen die deze bracht. Later is door architect J.J.P. Oud de strijd tegen het water en de dichtslibbende waterwegen toegevoegd aan de betekenis.

Op 14 mei herdacht Rotterdam het bombardement van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Mensen waren niet alleen hun huis kwijt, de hele wijk was verdwenen, hele gezinnen en families kwamen om. De desillusie bij de burgers was groot. De capitulatie werd snel daarna getekend, de rest is bekend. Er was vooral sprake van ‘strijd’, en nog weinig van ‘sterker’.

Op een dag als 14 mei moest ik ook aan onze huidige strijd denken, en aan de Covid-19-crisis. Op een andere manier bombardeert het virus ons en maakt het inbreuk op de levens van mensen. Onze huizen staan er nog, maar binnen veel huizen ontploft de bom. Door het verlies van naasten, van werk, en door angst en onzekerheid.

Het viel mijn oudste zoon een paar weken geleden op dat er, gezien vanaf de Grotemarkt, opeens zo'n oud gebouw tussen al die moderne gebouwen stond: de Laurenskerk. Mooi vond hij dat, alsof die hoge gebouwen de kerk rondom beschermen. Rotterdam besloot de boel na het bombardement niet op te bouwen naar oorspronkelijk ontwerp. De planners vonden veel oude gebouwen juist een belemmering voor de nieuwe stadsplannen en de toekomst. Na de desillusie, na de strijd kwam de verandering die men zo graag niet had gewild in een fase van bekrachtiging. Wat maakt ons sterker?! Wat zou een Duitse vliegtuigpiloot denken als hij nu over stad vloog, om na de lege vlaktes van toen deze moderne, levendige, multiculturele stad te zien?

Wat halen wij straks na onze desillusie, angst, onzekerheid en verdriet uit onze strijd? Wat waarderen we van wat we hebben gemist? Hoe waardevol zijn de mensen om je heen en wat heb je geleerd over jezelf? Hoe gaan we onze oude gebouwen beschermen met de nieuwe? Laten we niet alle oude stenen weer willen oprapen om op te bouwen zoals het was, maar laten we ruimte maken bij onszelf en elkaar om te bekrachtigen wat ons sterker heeft gemaakt in deze strijd.

Lotgenoten,
Ons gaan is een komen
Ons komen een gaan
De zin van het leven
is dat we vergaan
De wereld van iedereen
Niemand de baas
Het heden is eeuwig
Alles is waar
God of Jehova
Allah Jahweh
De één is de ander
De ander de één
Ontsteekt uw geweten
Kijkt om u heen
Het lot dat we delen
laat niemand alleen

Jules Deelder (1944-2019)
uit: ‘Ruisch’ (2011)

Deze column is gepubliceerd op Danny Weeda’s LinkedIn-pagina.

17-column1.jpg#asset:1558